6 Ekim Salı günü aramızdan ayrıldı Fevzi Derya Beşikçi. Kendisini tanıyamamış olmamın verdiği rahatsızlıktan dolayı, atçılığa ve yetiştiriciliğe bir iğne ucu kadar yararı dokunmuş olsa dahi, kendimde bunun burukluğunu uzun yıllar taşıyacağım. Gazi şampiyonu Mayide ile başlayan atçılık serüveninde belki de istediği noktaya gelebilmiş, aklındakileri veya yaşamak istediklerine olan inancının ve bu inancın son durağını ise, Teşvikiye Camii oluşturmuştu. 1955’de başlayan hayat macerası, onu son yıllarında fazlasıyla yormuş, 37 yıl sonra gelen Gazi koşusunda at koşma heyecanı bir nebze olsun, belki de onu bu dünyevi işlerden uzaklaştırmıştı.

İşte bu özel insan, önce aşığı olduğu Veliefendi’ye, ardında ciddi bir kalabalıkla, kısa ama dolu bir hayatı yaşadığını ispat eden toplulukla ebedi istiratgahı Zincirlikuyu’ya uğradı. Atçılığa ve yetiştiriciliğe emeğinin son damlasına kadar hizmet etmiş Derya Beşikçi için tüm yapılacaklar bunlar mıydı? Mutlaka adına koşu düzenlenecek, senenin bir günü Derya Beşikçi ismi bir kez daha hatırlanacaktı. Hatırlayanlar onu tanıyan kesimden olacak, bilmeyenler ise 15 saniyelik meraktan sonra, adına düzenlendiği koşudaki atlara adapte olacaktı.

Halit Refiğ. 1956’da Atıf Yılmaz’ın "Yaşamak Hakkımdır" isimli filmin asistanlığını yaparak soyundu yönetmenliğe. 11 Ekim günü Yeşilçam’a veda ettiğinde arkasında Aşk-ı Memnu, Karılar Koğuşu, Köpekler Adası, Vurun Kahpeye gibi başyapıtlar bırakarak ayrıldı bu dünyadan. Cenazesi tüm Tv’lerde ilk haberler arasında yayınlandı. Biyografisi ve hayatı ilgili hafta boyunca birçok Tv kanalında özet veya genel olarak yer aldı… Hatta Antalya Altın Portakal Film Festival öncesi bu elim olay festivale gölge düşürmüş, yüzlerdeki burukluk her meslektaşının gözlerinden okunmuştu. Derya Beşikçi gibi herkese nasip olmayacak bir törenle aramızdan ayrılmıştı Halit Refiğ.

Gelecek nesiller yapıtlarıyla onu anımsayacak, Tv arşivlerinde yer alan görüntülerle fiziki görüntüsü yeni neslin hafızasına kazınacaktı. Böylece bu anekdotlar, ardında büyük bir başarı öyküsü bırakmış özel bir insan ve ailesi için müstesna bir gurur vesilesi olacaktı.

20 seneye yakın Yetiştiriciliğe ve Yarışçılığa hizmet etmiş Derya Beşikçi için peki neler yapmalıyız.. Onu ve ondan önce hayatını kaybetmiş, 1872 yılında ki Kağıthane yapılan ilk yarışlardan bu yana taşın altına elini koymuş büyüklerimizi, genç nesle profesyonel bir dilde enjekte etmeliyiz.

Bir kaç basit örnekle bu haftaki yazımızı neticelendirebiliriz: Bu hassas konu ile alakadar programlar düzenlenmeli, merhum kişilerin biyografileri belirli periyotlarla ekranları süslemeli, onu yakınen tanıyan dostları ve aile bireyleri kişiye ait olan program hakkında farklı anekdotlar vermeli, vefat günü’ne rastlayan koşular öncesi saygı duruşu eksik edilmemelidir. Böylesi program ve çalışmalar gelecek açısından ciddi önem arz etmekte olup, yeni neslin konuya adaptasyonu ve ciddiyetini de üst seviyede tutmaya gayret gösterecektir.

Halit Refiğ’i anımsayabilen genç toplumları, sektör olarak üretebildiğimizde ve geçmişe olan saygımızı, eksikliğimizi bir nebze giderebildiğimizde, geleceğe atılan tohumlar daha güçlü ve daha net bir biçimde mutlak surette ortaya çıkacaktır.

Erdem Vurgun